خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کندبی‌طاقتی به این دل آواره می‌کند
۲
ای عشق غافلی که جدا از حضور توآسودگی چه با من بیچاره می‌کند
۳
از زخم خار نیست غمی تازه روی راگل نوشخند با دل صد پاره می‌کند
۴
دل ساده کن ز نقش که نظاره کتابخاک سیه به کاسه نظاره می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۲