خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چند یار ما همه جا جلوه می کندنتوان دلیر گفت کجا جلوه می کند
۲
احول مشو که سرو قبا پوش او یکی استهر چند در هزار قبا جلوه می کند
۳
آن یار خانگی که دل از ما ربوده استدر خانه است و در همه جا جلوه می کند
۴
گردی ز آفرینش عالم پدید نیستدر عالمی که دلبر ما جلوه می کند
صفحهٔ ۱ از ۳