خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد هوای عالم بالا نمی کنداین رود خشک روی به دریا نمی کند
۲
آسوده است زاهد خشک از فشار عشقشهباز قصد سینه صحرا نمی کند
۳
در رستخیز رو به قفا حشر می شوداینجا کسی که پشت به دنیا نمی کند
۴
نتوان به کوه غم دل ما را شکست داداز فیل مست کعبه محابا نمی کند
صفحهٔ ۱ از ۳