خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مستان که رو در آینه جام می کنندخونها ز غصه در دل ایام می کنند
۲
دامان عشق گیر که اسباب حسرت استجز درد وداغ هر چه سرانجام می کنند
۳
بی حاصل آن گروه که اوقات عمر راصرف گشودن گره دام می کنند
۴
پر سرکشی مکن که غزال رمیده رادیوانگان به نیم نگه رام می کنند
صفحهٔ ۱ از ۴