خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم طمع ندوخته حرصم به مال هندپایم به گل فرو شده از برشکال هند
۲
چون موج می پرد دلم از بهر زنده رودآبی نمی خورد دلم از بر شکال هند
۳
ای خاک سرمه خیز به فریاد من برسشد سرمه استخوان من از خاکمال هند
۴
بوی ستاره سوختگی بر مشام خوردروزی که دود کرد به مغزم خیال هند
صفحهٔ ۱ از ۲