خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود
۲
صد پیرهن عرق کند از شرم، ماه مصریک عقده گر ز بند قبای تو وا شود
۳
این شیوه ها که من زمیان تو دیده اممشکل به صد عبارت نازک ادا شود
۴
بگشای لب که آب شود گوهر از حجاببنمای رخ که آینه محو صفا شود
صفحهٔ ۱ از ۲