خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آلوده دردمند به درمان چرا شودمنت کش علاج طبیبان چرا شود
۲
بر روی عارفی که در دل گشاده شدچون بیغمان به سیر گلستان چرا شود
۳
موری که پای او ز قناعت به گنج رفتقانع به روی دست سلیمان چرا شود
۴
گندم بغل گشا ز دل خاک می دمدآدم به فکر رزق پریشان چرا شود
صفحهٔ ۱ از ۴