خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وقت است از شکوفه چمن سیمتن شودهر خار خشک یوسف گل پیرهن شود
۲
دست نگار بسته شود هر کف زمینهر گوشه دلپذیر چو کنج دهن شود
۳
از مظهر جلال شود جلوه گر جمالداغ پلنگ، چشم غزال ختن شود
۴
خاک از شکوفه جلوه شکرستان کندهر برگ سبز طوطی شکر شکن شود
صفحهٔ ۱ از ۳