خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از یاد وصل، دیده من سیر می‌شودمهتاب در پیاله من شیر می‌شود
۲
هرگز به سوی خویش نمی‌بینی از حجابدر خلوت تو آینه دلگیر می‌شود
۳
دور نشاط زود به انجام می‌رسدمی چون دو سال عمر کند پیر می‌شود
۴
ظالم به مرگ دست نمی‌دارد از ستمآخر پر عقاب پر تیر می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۳