خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا غنچه شکایت من وا نمی شوداین عقده ها ز زلف سخن وا نمی شود
۲
صد خنده بلبل از گل تصویر وا کشیدآن غنچه لب هنوز به من وا نمی شود
۳
زنگ کدورت از دل غربت پرست منبی صیقل جلای وطن وانمی شود
۴
از سنگ کودکان بتراشید لوح منکاین خار خار از سر من وا نمی شود
صفحهٔ ۱ از ۲