خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ناله عندلیب به برگ ونوارسیدرهرو به کاروان ز صدای درا رسید
۲
تیغ شهادت است دم روح بخش ماهر کس به ما رسید به آب بقا رسید
۳
بر کاغذ از سراسر اخگر نرفته استاز استخوانم آنچه به کام همارسید
۴
باور که می کند که به معراج اهل فکرپای به خواب رفته ما در حنا رسید
صفحهٔ ۱ از ۴