خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسیدآخر ز غیب روزی ما بی‌طلب رسید
۲
از خاکبوس دولت پابوس یافتمهر کس به هر کجا که رسید از ادب رسید
۳
بر خضر زندگانیِ جاوید تلخ ساختعمر دوباره‌ای که به من زان دو لب رسید
۴
در سینه حکمتی که فلاطون ذخیره داشتقالب تهی چو کرد به بنت العنب رسید
صفحهٔ ۱ از ۳