خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۰۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه که دلم برد غمزه‌های نگاریشیر شگرف آمد و ضعیف شکاری
۲
هیچ دلی چون نبود خالی از اندوهدرد و غم چون تو یار و دلبر باری
۳
از پی این عشق اشک‌هاست روانهخوب شهی آمد و لطیف نثاری
۴
چشم پیاپی چو ابر آب فشاندتا ننشیند بر آن نیاز غباری
صفحهٔ ۱ از ۴