خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تلخی می ساغر ما باک ندارداین حوصله را هیچ کف خاک ندارد
۲
گردن مکش از تیغ که این خانه تاریکراهی به جز از روزن فتراک ندارد
۳
تلخی بنه از سر که ندارد خطر از تیغآن قبه خشخاش که تریاک ندارد
۴
در قلزم هستی نشود مخزن گوهرهر کس دهن خود چو صدف پاک ندارد
صفحهٔ ۱ از ۲