خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مفت است اگر سنگدلیهای معلمدلجویی اطفال به آدینه گذارد
۲
صائب سخن از مهر همان به که نگویدهر کس که به دلها اثر از کینه گذارد
۳
بی روی تو دل روی به آیینه گذاردچون تشنه که بر ریگ جوان سینه گذارد
۴
هر دست نگارین که برآرد ز بغل سروپیش قد رعنای تو بر سینه گذارد
صفحهٔ ۱ از ۲