خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رخسار ترا خط نتوانست نهان کردبی پرده تر این آینه را آینه دان کرد
۲
می شد به شکر پسته ازین پیش حصاریشکر لب نو خط تودر پسته نهان کرد
۳
رفتار تو از آب روان گرد بر آوردرخسار تو خون در جگر لاله ستان کرد
۴
بر تنگ شکر غیرت من تلخ کند عیشهر چند مرا تنگدل آن غنچه دهان کرد
صفحهٔ ۱ از ۲