خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان در بدن خاکی ما زنگ برآورداین گوهر صاف از صدف این رنگ برآورد
۲
در قطره چه مقدار کند جلوه محیطیاین دایره ها چشم مرا تنگ برآورد
۳
در هر هنری دست دگر بود چو سرومدر جیب ز افسردگیم زنگ برآورد
۴
عشق تو حوالت به دل سوخته ام کردتا همچو شرارم ز دل سنگ برآورد
صفحهٔ ۱ از ۴