خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر غیر مرا از تو به نیرنگ برآوردنتوان در دل را به گل وسنگ برآورد
۲
خورشید نفس سوخته آمد به تماشاتا آن رخ گلگون خط شبرنگ برآورد
۳
از آتش رخسار تو داغی به جگر داشتهر لاله که سر از جگر سنگ برآورد
۴
با سینه آتش چه کند ناخن خاشاکنتوان به خراش دل ما چنگ برآورد
صفحهٔ ۱ از ۲