خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل سخت چو گردید نصیحت نپذیردسنگ از قدم راهروان نقش نگیرد
۲
فریاد که جز عکس مراد آینه مااز ساده دلی صورت دیگر نپذیرد
۳
سوزددل عشاق فزون شعله آوازدر سوخته آتش نتواند که نگیرد
۴
از آب شود آتش یاقوت فروزاناز مهر دل هر که شود زنده نمیرد
صفحهٔ ۱ از ۳