خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل مرتبه عارض جانانه نگیردجای لب ساقی لب پیمانه نگیرد
۲
سیلاب بود کاسه همسایه این قومکافر به سرکوی بتان خانه نگیرد
۳
در سینه عشاق نماند گهر رازاین تابه تفسیده به خود دانه نگیرد
۴
سیراب نگردد ز صدف تشنه گوهرپیش ره ما کعبه وبتخانه نگیرد
صفحهٔ ۱ از ۳