خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در راه توهر کس دل ودین باخته باشداز زنگ خودی آینه پرداخته باشد
۲
چون تیر خدنگی که پر وبال نداردناقص بود آن سرو که بی فاخته باشد
۳
در بزم نگاری که ز خود صبر ندارددر خلوت آیینه چه پرداخته باشد
۴
پروای زبان بازی شمشیر نداردهر کس ز تحمل سپر انداخته باشد
صفحهٔ ۱ از ۳