خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن خرمن گل چون ز در باغ درآیدسرو از لب جو چند قدم پیشتر آید
۲
گر در بغل غنچه فردوس درآیمچون چاک گریبان قفس در نظر آید
۳
با آه جگر سوختگان اشک نباشدغواص چو تعجیل کند بی گهر آید
۴
هشدار که چون بلبل ما بال فشانداز صدقفس آواز پروبال برآید
صفحهٔ ۱ از ۲