خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هویی که مرا از دل دیوانه برآیددودی است که از خرمن پروانه برآید
۲
داغ من سودازده از زیر سیاهیچون چهره لیلی ز سیه خانه برآید
۳
تا حشر شود واله دیوانگی منطفلی که به دنبال من از خانه برآید
۴
از موج محابا نکند شورش دریازنجیر کی از عهده دیوانه برآید
صفحهٔ ۱ از ۳