خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با روی تو خورشید درخشان چه نمایدبا زلف تو طول شب هجران چه نماید
۲
از خنده خشکی چه نظر آب توان دادپیش لب او پسته خندان چه نماید
۳
در دیده آن کس که غبار خط او دیدیاقوت چه باشد خط ریحان چه نماید
۴
پروانه به گل کی شود از شمع تسلیبا حسن گلو سوز گلستان چه نماید
صفحهٔ ۱ از ۳