خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از قید فلک برزده دامن بگریزیدچون برق ازین سوخته خرمن بگریزید
۲
یک اوج به اندازه پرواز شررنیستدرسینه سنگ ودل آهن بگریزید
۳
چون اخگردل زنده ازین سردمزاجاندر پرده خاکستر گلخن بگریزید
۴
چون برق مگردید مقید به خس وخاراز باغ جهان برزده دامن بگریزید
صفحهٔ ۱ از ۳