خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همین نه سینه ما آه صبحگاه نداردزمانه ای است که در سینه صبح آه ندارد
۲
نسیم تفرقه خاطرست جنبش مژگانمن و سراسر دشتی که یک گیاه ندارد
۳
کمند جاذبه مسطر کشیده است زمین راچه شد به ظاهر اگر کعبه شاهراه ندارد
۴
ز قرب آینه در دل غبار رشک ندارمکه چشم شیشه دلان جوهر نگاه ندارد
صفحهٔ ۱ از ۳