خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتش عشق تو چون زبانه برآرداز دل سنگ آه عاشقانه برآرد
۲
تا به یکی بوسه خوش کند دل عاشقزان دهن تنگ صد بهانه برآرد
۳
گوشه نشینی براق عالم بالاستبیضه پر و بال از آشیانه برآرد
۴
هر که فرو برد سر به جیب تأملکشتی از این بحر بیکرانه برآرد
صفحهٔ ۱ از ۳