خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنچه مستور از نقاب برآمدگل ز پریخانه حجاب برآمد
۲
برخوری از عمر کز نظاره رویتعمرسبکسیراز شتاب برآمد
۳
از غم روی که آه سردسحرگاهاز جگرگرم آفتاب برآمد
۴
رشته امید تا ز خلق گسستمرشته جانم ز پیچ وتاب برآمد
صفحهٔ ۱ از ۴