خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بخل ممسک از می افزونتر شودسخت تر گردد گره چون تر شود
۲
گوشه گیری آب روی عزت استقطره در جیب صدف گوهر شود
۳
حرص را نشو ونما از آرزو ستخار وخس بر شعله بال و پر شود
۴
سایه گستر باش کافتد در زوالسایه خورشید چون کمتر شود
صفحهٔ ۱ از ۳