خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زخم ما پهلو به خنجر می‌دهدشیشه ما سنگ را پر می‌دهد
۲
سینهٔ ما از هجوم درد و داغیادی از صحرای محشر می‌دهد
۳
شوق از افتادگان راه عشقمی ستاند پا و شهپر می‌دهد
۴
بی مگس هرگز نماند عنکبوترزق را روزی رسان پر می‌دهد
صفحهٔ ۱ از ۳