خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمی گردد به خاموشی نهان دردز رنگ چهره دارد ترجمان درد
۲
اگر دل ز آهن وفولاد باشدکند چون موم نرمش در زمان درد
۳
ترا آن روز آید بر هدف تیرکه سازد قامتت را چون کمان درد
۴
بود روشن چراغش تا سحرگاهبه هر منزل که گردد میهمان درد
صفحهٔ ۱ از ۴