خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا چون صبح خندان آفریدندمرا چون ابر گریان آفریدند
۲
من آن روز از سلامت دست شستمکه آن چاه زنخدان آفریدند
۳
بلاهای سیه را جمع کردندازان زلف پریشان آفریدند
۴
دونیم آن روز شد چون پسته دلهاکه آن لبهای خندان آفریدند
صفحهٔ ۱ از ۴