خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه کار از یاری دوران برآیدبه همت کارها آسان برآید
۲
سرآید چون زمان ناامیدیبه خواب یوسف از زندان برآید
۳
هم از کودک مزاجیهای حرص استکه در صد سالگی دندان برآید
۴
نمی گیرد تنور سردنان راتن افسرده چون باجان برآید
صفحهٔ ۱ از ۳