خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شوخی حسن کی نهان زیر نقاب می‌شودخنده برق را کجا ابر حجاب می‌شود
۲
شوری بخت اگر چنین بی‌نمکی ز حد بردگرد نمک به دیده‌ام پرده خواب می‌شود
۳
سوخته محبتم غیرت عشق می‌کشممن دل خویش می‌خورم هرکه کباب می‌شود
۴
از دم سرد ناصحان گرمی من زیاده شدغوره به چشم پختگان باده ناب می‌شود
صفحهٔ ۱ از ۲