خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن که به گوشه ای نشیندمردم چه که خویش را نبیند
۲
چون بال شود وبال طاوسنقشی که به مدعا نشیند
۳
از وی چو ندید هیچ کس خیرچون خواجه ز مال خیر بیند
۴
غیر از انسان که وقت نعمتاز شکر کرانه می گزیند
صفحهٔ ۱ از ۲