خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل غافل زمانی از گریبان سر برآرنیستی از مورکم، از شوق شکر پر برآر
۲
نبض هر خاری که می جنبددرین صحرابگیراز گریبان فنا چون برق، دیگر سربرآر
۳
درکتاب عالم از روی بصیرت غورکنچون به معنی راه بردی دود ازین دفتر برآر
۴
بر دلها چه می گردی برای حبه ای؟دست کن در جیب خود چون غنچه گل زر بر آر
صفحهٔ ۱ از ۴