خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیچ و تاب خط بر آن رخسار گلرنگ است بارجلوه طوطی بر این آیینه چون زنگ است بار
۲
هر که خود را یافت پهلو می‌کند خالی ز خلقبر درخت خوش‌ثمر، پیوند چون سنگ است بار
۳
بی‌دماغان را دماغ ناله بلبل کجاست؟بوی گل چون غنچه ما را بر دل تنگ است بار
۴
جوش اشکم شیشه افلاک را در هم شکستبر تنگ ظرفان می پرزور چون سنگ است بار
صفحهٔ ۱ از ۳