خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آرزو در دل بسوزان، عود در مجمر گذارخاک بر لب مال، لب را بر لب کوثر گذار
۲
قطره خود را درین دریا چو گوهر ساختیدست خود را چون صدف بر روی یکدیگر گذار
۳
تا رسد وقتی که سازی تختگاه از تاج زرسر به زانوی صدف یک چند چون گوهر گذار
۴
در سرای مردم بی برگ چون مهمان شویمهر بر لب زن، فضولی را برون در گذار
صفحهٔ ۱ از ۴