خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از زمین برخاستن چشم از زمین داران مدارراست گردیدن توقع زین گرانباران مدار
۲
حسن بیتاب است در اظهار راز عاشقانپرده پوشی چشم ازین آیینه رخساران مدار
۳
چون علم شد سرنگون لشکر پریشان می شودپای چون لغزد امید از هواداران مدار
۴
در خزان از عندلیبان بانگ افسوسی نخاستچون ورق بر گشت چشم یاری از یاران مدار
صفحهٔ ۱ از ۳