خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چو شبنم آب کن رو در گلستانش گذارروی اشک آلود بر رخسار خندانش گذار
۲
می دهد شیرازه ترتیب این کهن اوراق راکار دل زنهار با زلف پریشانش گذار
۳
گر به نقد جان توان در بزم وصلش باریافتخرده جان راببوس و پیش دربانش گذار
۴
هر که خواهد از تو سر، چون گل در این بستانسرابی تأمل با لب خندان به دامانش گذار
صفحهٔ ۱ از ۳