خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشک در چشم من بیتاب چون گیرد قرار؟درکف لرزنده این سیماب چون گیرد قرار؟
۲
نیست ممکن راز عشق از دل نیاید برزباندر صدف این گوهر سیراب چون گیرد قرار؟
۳
در گذار سیل نتوان پشت بر دیوار داددر سواد دیده من خواب چون گیرد قرار؟
۴
از دل آسایش مجوتا آسمان در گردش استمشت خاشاکی درین سیلاب چون گیرد قرار؟
صفحهٔ ۱ از ۴