خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از فروغ لاله آتش زیر پا دارد بهارچون گل رعنا خزان را در قفا دارد بهار
۲
چشم تا وا کرده ای چون شبنم گل رفته استدر رکاب زرنگار برق، پا دارد بهار
۳
غنچه های تنگ میدان را مقام جلوه نیستورنه چندین جلوه چون باد صبا دارد بهار
۴
زاهدان خشک را گوش زبان فهمی کرستورنه ازآن بی نشان پیغامها دارد بهار
صفحهٔ ۱ از ۳