خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق راباشد به عاشق دلنوازی بیشترمی کند بیچارگان را چاره سازی بیشتر
۲
می کشد قامت به قدر ریشه هر نخلی که هستهر قدرپستی فزونتر، سرفرازی بیشتر
۳
عشق عالمسوز کی فارغ گذارد حسن را؟شمع از پروانه دارد جانگدازی بیشتر
۴
می شود هرچند محو از روی گرم آفتابمی کند شبنم همان آیینه سازی بیشتر
صفحهٔ ۱ از ۳