خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند روزی می دهم دل رابه دلجوی دگرمی کنم محراب خود از طاق ابروی دگر
۲
گرچه اوراق دل من قابل شیرازه نیستمی کنم شیرازه اش از تار گیسوی دگر
۳
گرچه از ریحان جنت می‌چکد آب حیاتسبزه پشت لب او راست نیروی دگر
۴
گر زمین باغ مشک وخاک او عنبر شودنشنودبلبل بغیر از بوی گل بوی دگر
صفحهٔ ۱ از ۳