خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی ز خواریهای غربت می کند پرواگهر؟دایه از گردیتیمی داشت در دریا گهر
۲
خاکساری قسمت صاحبدلان امروز نیستدر صدف گرد یتیمی داشت برسیماگهر
۳
جوهر ذاتی به نور عاریت محتاج نیستدرشب تار از فروغ خود شود پیدا گهر
۴
ماه کنعان رابرابر می کند باسیم قلبدرترازو آن که می سنجد سخن راباگهر
صفحهٔ ۱ از ۳