خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شود از پرده پوشی سوز اهل حال رسواترکه تب را می نماید پرده تبخال رسواتر
۲
خود آرایی کند بی پرده عیب روسیاهان راکه گردد پای طاوس ازنگار بال رسواتر
۳
نگردد پرده عیب خسیسان دولت دنیاسیه رو را کند آیینه اقبال رسواتر
۴
درین میخانه با ته جرعه قسمت قناعت کنکه گردد تنگ ظرف از جام مالامال رسواتر
صفحهٔ ۱ از ۳