خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمی دانند اهل غفلت انجام شراب آخربه آتش می رود این غفلان از راه آب آخر
۲
هواجویی که کشتی در محیط باده اندازدسرخود در سر می می کند همچون حباب آخر
۳
اگر در آتش افتد پاک طینت فیض می بخشدکه گل گردد برای رفع درد سر گلاب آخر
۴
زکار افتاد چون ظالم به اهل ظلم پیونددکه بال تیر می گردد پرو بال عقاب آخر
صفحهٔ ۱ از ۲