خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای رخت شسته تر از دامن مهتاب بهارچشم مخمور تو گیرنده تر از خواب بهار
۲
ابر خشکی است که در شوره زمین می گرددباگل روی تو شادابی مهتاب بهار
۳
مستی چشم تورا رطل گران حاجت نیستبی نیازست ز افسانه شکر خواب بهار
۴
برق خاروخس تقوی است شکرخنده گلسیل ناموس بود چهره شاداب بهار
صفحهٔ ۱ از ۲