خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوسه روزی است صفای رخ گلپوش بهاردیده ای آب ده از صبح بناگوش بهار
۲
دانه سوخته از ابر نمی گردد سبزچه کند بادل افسرده ما جوش بهار؟
۳
دامن پاک حصاری است نکورویان راسروراسرکشیی نیست از آغوش بهار
۴
موی ژولیده چو دود از سر من باز شودگرچنین جوش زند مغز من از جوش بهار
صفحهٔ ۱ از ۲