خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم آرام مدارید ز سر منزل عمرکه سبکسیرتر ازموج بود ساحل عمر
۲
سیل ازکوه گرانسنگ به تعجیل رودخواب غفلت نشود سنگ ره محمل عمر
۳
همچو برگی که پریشان شود ازبادخزاننیست غیر ازکف افسوس مرا حاصل عمر
۴
ازنسیم پر پروانه شود پا به رکاببی ثبات است ز بس روشنی محفل عمر
صفحهٔ ۱ از ۲